loader image
StoryTellingHumans

StoryTellingHumans

storytellinghumans ψυχολογία ψυχοθεραπεία

Πασχαλινό ταξίδι στον χρόνο

Πασχαλινό ταξίδι στον χρόνο

Κλείνω τα μάτια και ξαφνικά βρίσκομαι στο πατρικό μου χωριό, ο χρόνος γίνεται άχρονος κι εγώ γίνομαι παιδί.

Βλέπω τον παππού μου, ψηλό, ψαρομάλλη, χαμογελαστό, με χέρια ροζιασμένα από τα καμώματα της γης.

Οι αισθήσεις μου ξυπνούν στο τότε και τον ακούω να μου λέει «Αννούλα, σε περιμένουν τα παιδιά να στολίσετε τον επιτάφιο». Αισθάνομαι στα χέρια μου τα τρυφερά αγριολούλουδα, σχεδόν κάνω την κίνηση, με τη βελόνα να διαπερνά το τρυφερό τους κέντρο και να σχηματίζονται έτσι πολύχρωμες, μοσχομυριστές γιρλάντες.

Ο παππούς μου ήταν κάθε χρόνο εκείνος που κουβαλούσε στον ώμο του τον επιτάφιο και έμενε ως αργά στην εκκλησία.

Εγώ κάθε χρόνο έμενα όσο πιο αργά το επέτρεπε η ηλικία μου και οι αντοχές μου.

Το επόμενο πρωί, πάντα ξυπνούσα με λουλούδια κάτω από το μαξιλάρι μου· τα έβαζε εκεί ευλαβικά για 16 χρόνια, για να είμαι ευλογημένη και προστατευμένη, και μόνο έναν χρόνο πριν πεθάνει κατάφερα να τον πιάσω «επ’ αυτοφώρω», την ώρα που με ευλογούσε.

Για 16 χρόνια το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου μου μοσχοβολούσε γαρδένια και πασχαλιά.

Όταν πέθανε ο παππούς μου, το Πάσχα δίχως εκείνον έμοιαζε άοσμο, άχρωμο, δίχως νόημα. Θαρρείς κι ο χρόνος είχε σταματήσει…Πέρασαν αρκετά χρόνια για να αισθανθώ ξανά αυτή την ευωδιά, αυτή τη συγκινητική αίσθηση.

Ήταν το πρώτο Πάσχα με την κόρη μου, σε ένα άλλο πια χωριό, το δικό της πατρικό χωριό, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, που σαν μαγεμένη από μια αόρατη δύναμη έβαλα το μωρό μου στον μάρσιπο και ακολούθησα τη διαδρομή του επιταφίου.

Στο τέλος, προσκυνώντας το μοσχοβολιστό χειροποίητο ξύλινο κουβούκλιο «έκλεψα» μια χουφτίτσα λουλουδιών…

Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε η δική μας πασχαλινή ιεροτελεστία και ως σήμερα έχουν προστεθεί πολλές ακόμα, όπως αυτή των πασχαλινών αβγών.

Ο χρονολογικός χρόνος, αν και πάντα ίδιος, μοιάζει να διαρκεί όλο και λιγότερο καθώς μεγαλώνουμε, θαρρείς πως λιγοστεύει μαζί με την αίσθηση πως λιγοστεύουν οι δυνάμεις μας. Συχνά αναρωτιέμαι αν είναι το βιολογικό μας ρολόι που πάλλεται ή μήπως είναι η αίσθηση του περιορισμένου χρόνου που κληρονομούμε από τις προηγούμενες γενιές και απλά υπακούμε υπνωτισμένοι και όλο και πιο σκυθρωποί. Δυστυχώς, αυτή η υπακοή μάς κοστίζει την απομάκρυνσή μας από την ευχαρίστηση της στιγμής, μια και ο ήχος του φόβου του τέλους όσο μεγαλώνουμε γίνεται πιο εκκωφαντικός. Αυτός δεν είναι άλλωστε και ο πυρήνας της δημιουργίας της αγχωτικής ιδέας του θανάτου, που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή; Και πώς τον εξορκίζουμε; Βουτώντας στη ζωή, θα πω απλοϊκά. Μα χρειάζονται πολλές συζητήσεις γύρω από αυτό το «βουτώντας».
Κοιτάζω παιδικές μου φωτογραφίες και αναρωτιέμαι πότε ήμουν παιδί.
Έπειτα κοιτώ την κόρη μου και παραδίνομαι στα παιδικά της χεράκια, εμπιστεύομαι σε εκείνα την ύπαρξη μου και απολαμβάνω κάθε στιγμή μαζί της, αισθάνομαι να με πλάθει κάνοντας με ξανά μικρή.
Τα παιδιά, καθώς ανακαλύπτουν κάθε μέρα και κάτι καινούργιο από τον κόσμο που τα περιβάλλει, δεν έχουν την αίσθηση του χρόνου όπως εμείς οι μεγάλοι· βουτούν στη στιγμή, η οποία έχει –θα τολμούσα να πω– άχρονη διάρκεια.
Η κάθε στιγμή για εκείνα έχει βαρύτητα, υπόσταση, χρώματα, αρώματα, συναισθήματα.
Δεν πρόκειται απλά για παρόν και μέλλον, πρόκειται για την ίδια τη ζωή στο εδώ και στο τώρα.
Το τέλος της κάθε στιγμής, βέβαια, παραμονεύει ως απειλή, όσο όμως καταφέρνει το παιδί να αντέχει αυτό το πέρας τόσο θα καταφέρνει να μεγαλώνει με υγεία και δημιουργικότητα. Το κατά πόσο θα τα καταφέρει εξαρτάται από εμάς και τα δικά μας αντίστοιχα κατορθώματα.

Το παιδί έρχεται στον κόσμο προικισμένο με αισθητηριακούς δέκτες και συλλέγει λεπτό προς λεπτό τα δεδομένα του κόσμου που το περιβάλλει, ξεκινώντας από τον κόσμο (σώμα και ψυχή) της μητέρας του.

Ξεκινά, λοιπόν, να αποκωδικοποιεί τα ευρήματα του, να τα συσχετίζει με όλα όσα καταγράφει κάθε στιγμή που περνά και να τα φιλτράρει πριν τα αρχειοθετήσει.

Το φίλτρο στην αρχή είναι το αυστηρό δίπολο «ευχάριστο-δυσάρεστο».

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, αυξάνονται και τα φίλτρα του.

Η διαδικασία περισυλλογής και δόμησης δεδομένων συνεχίζεται ως το τέλος της ζωής. Όσα στοιχεία καταχωρούμε στη βάση δεδομένων από μικρή ηλικία είναι ο θησαυρός μας, μια και μπορούμε να τα ανασύρουμε ανά πάσα στιγμή και αποτελούν το βασικό μέτρο αξιολόγησης του κάθε βιώματος.

Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν ως πυξίδα, ώστε να μπορούμε να σχεδιάσουμε τους χάρτες του μέλλοντος, κατανοώντας ταυτόχρονα αυτούς που σχεδιάσαμε στις διαδρομές του παρελθόντος.

Όσο πιο μικρός είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο αργός είναι ο ρυθμός συλλογής εμπειριών, γιατί τα παιδιά βιώνουν με όλες τους τις αισθήσεις το παρόν, δίχως το βαρύ γρανάζι της λογικής και του φόβου να ταλαιπωρεί τη μηχανή πλοήγησής τους.

Το μικρό παιδί συλλαμβάνει αρχικά τον χρόνο μέσα από τη διαδοχή των ωρών του φαγητού και του ύπνου. Όσο μεγαλώνει, διευρύνονται οι ρουτίνες του και προστίθενται νέες. Θα περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα ως το σημείο εκείνο που θα μπορεί να αντιλαμβάνεται τη διαδοχή των ημερών. Όταν θα ξεκινήσει το σχολείο, τότε θα αρχίσει να συλλαμβάνει όλο και πιο καθαρά την εναλλαγή των ημερών και θα περάσουν σχεδόν 6 χρόνια από τη γέννησή του, όταν πια θα ξεκινήσει το δημοτικό, για να του γίνει ξεκάθαρο το νόημα του Σαββατοκύριακου, των ημερών αργίας, του διαστήματος των διακοπών.

… έτσι… θα ξεκινά να μετρά και τα πασχαλινά αυγά, τις πασχαλιάτικες διακοπές και τους πασχαλινούς προορισμούς που θα σημαδέψουν με τις ευωδιές τους τα πιο τρυφερά του χρόνια!

Μοιράσου αυτό το άρθρο!

Το βιβλίο μου..

Newsletter

    Τελευταία άρθρα

    Θετική σκέψη Ψυχική υγεία Οικογένεια Αγάπη Έντονα συναισθήματα Ψυχοσύνθεση
    Θετική σκέψη Ψυχική υγεία Οικογένεια Αγάπη Έντονα συναισθήματα Ψυχοσύνθεση
    ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ...

    Εγγραφείτε στο Newsletter του StoryTellingHumans

    Γίνετε μέλος της κοινότητας του StoryTellingHumans για να λαμβάνετε τα τελευταία νέα, ενδιαφέροντα άρθρα & χρήσιμες συμβουλές για το πως θα βελτιώσετε την ψυχική σας υγεία, τις σχέσεις σας με τα άτομα που σας ενδιαφέρουν & γενικότερα την καθημερινότητά σας!

      Σουζάνα Παπαφάγου - Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
      ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ

      Προγραμματίστε το ραντεβού σας


      Σουζάνα Παπαφάγου - Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
      Σουζάνα Παπαφάγου
      Κλινική - Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια

      Γεια σου! Είμαι η Σουζάνα Παπαφάγου, Κλινική Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπεύτρια για ομάδες, οικογένειες, ζευγάρια, παιδιά, εφήβους και ενήλικες.

      Πως μπορώ να σε βοηθήσω;
      Ας μείνουμε σε επαφή..

      Newsletter

        Σουζάνα Παπαφάγου - Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
        ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ

        Προγραμματίστε το ραντεβού σας


        Σουζάνα Παπαφάγου - Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
        Σουζάνα Παπαφάγου
        Κλινική - Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια

        StoryTellingHumans

        Newsletter

          Σουζάνα Παπαφάγου - Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
          Σουζάνα Παπαφάγου
          Κλινική - Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια

          Γεια σου! Είμαι η Σουζάνα Παπαφάγου, Κλινική Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπεύτρια για ομάδες, οικογένειες, ζευγάρια, παιδιά, εφήβους και ενήλικες.

          Πως μπορώ να σε βοηθήσω;
          Ας μείνουμε σε επαφή..

          Newsletter

            ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

            Γνωρίστε τον Πολυπόδαρο!

            Ένα βιβλίο-παιχνίδι γεμάτο περίεργα πλασματάκια, αριθμούς, κρυψώνες και χρώματα, που εισάγει τα πολύ μικρά παιδιά στις έννοιες της αίσθησης του εαυτού στον χώρο ενισχύοντας παράλληλα την πίστη τους στη φιλία και στη συνεργασία.

            Σουζάνα Παπαφάγου

            εκδοσεις πατακη

            «Ένας άνθρωπος που έχει ακούσει ιστορίες αλλά και που έχουν ακούσει τις ιστορίες του, θα καταφέρει να έχει εμπιστοσύνη στους γύρω του, στον εαυτό του, θα σέβεται τον χώρο τον δικό του αλλά και των άλλων. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία αποτελεί έναν από τους πιο ασφαλείς τόπους ώστε να ζωντανέψουμε, να διερευνήσουμε, να αφηγηθούμε και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις ιστορίες που έχουν διαμορφώσει την ψυχική μας σκευή»

            Σουζάνα Παπαφάγου